Stijgende lijn in Oschersleben (Nadieh)

Na een paar dagen werken vertrokken we op vrijdag opnieuw richting Oschersleben, dit keer wat later dan gepland want de vernieuwde spoel was pas om 11 uur klaar. Snel de motor in elkaar, even laten lopen om te kijken of het goed werkte en hup alles de bus in. Om ongeveer half 2 vertrokken we, precies de voetbaldrukte in. Al de file zorgde er wel voor dat we de hele wedstrijd Nederland – Brazilie op de Nederlandse radio hebben kunnen volgen, al moesten we voor de laatste 3 minuten even stoppen op een parkeerplaats. Samen met wat andere Nederlanders waarbij op hetzelfde moment het signaal weg begon te vallen hebben we even gejuicht en toen konden we weer verder.

We kwamen pas om half 10 aan bij de baan, te laat voor inschrijven en keuren dus dat zou zaterdagochtend moeten. Na het uitpakken hebben we wat bijgepraat met alle bekenden, teamgenoot Teus was er ook, die had nog niet eens meegekregen dat wij zouden komen. Maar dat wisten we zelf natuurlijk ook niet tot woensdag.
Zaterdag waren we vroeg bij de inschrijving en keuring, het was gelukkig nog rustig. Ik was eigenlijk ingedeeld in de Supercup 600 B groep, maar omdat ik vorige week al een 1.39.0 had gereden kon ik gelijk meetrainen in de A. De eerste kwalificatie was om 10 uur, daarna hadden we nog een vrije training van 20 minuten geboekt om helemaal in mijn ritme te zitten voor de tweede kwalificatie om kwart voor 3.

De eerste training van een dag gaat bij mij vaak niet super, zo ook vandaag. Ik zat nog niet lekker op m’n motor en voor m’n gevoel kwam ik totaal niet vooruit. Maar dit was voor een keer alleen voor m’n gevoel, want ik zat gelijk op maar 7 tiende afstand van mijn snelste tijd van vorige week. Dat beloofde wat voor de rest van de dag! Er was wel een probleem, een van de waterslangen stond helemaal bol en niemand had een nieuwe bij zich. Wat tape, tyraps, slangenklemmen en borgdraad moest voorkomen dat ‘ie opnieuw bol zou gaan staan en misschien wel uit elkaar zou klappen.

De vrije training ging een stuk beter, alleen er werd geen tijd gemeten en de gps van de datalogging deed het niet, dus helaas geen rondetijd.. Voor de tweede kwalificatie mocht ik van Jan de Boer een qualifier achterband gebruiken (een van heel zacht rubber voor super grip, maar hij slijt ook heel snel), die hij nog had liggen van toen Ghisbert van Ginhoven nog met de 749 reed. Het was nu de bedoeling dat ik 1 opwarmrondje zou rijden en vervolgens 3 rondjes echt snel voor een goede rondetijd, daarna weer naar binnen om te kijken hoe het met de band was en of ik eventueel nog een keer zou kunnen.

Dit was voor mij een hele omschakeling, normaal rij ik een volledige kwalificatie en dan ga ik steeds iets harder, nu kwam het aan op een stuk vrije baan vinden en in 1 of 2 rondjes mijn tijd zetten. De eerste keer dat ik de baan op ging kwam ik precies op een verkeerd punt, ik kon net geen ronde rijden zonder iemand te moeten inhalen. Bij binnenkomst zag de band er dan ook nog goed uit, en na wat gedronken te hebben ging ik het weer proberen. Dit keer zag het er beter uit, maar na anderhalf rondje kwam ik achter een groep van 4, dus heb ik ervoor gekozen om even door de pitstraat te rijden.
Nu kwam ik op de baan vlak achter 1 rijder, maar voor ons was een heel stuk vrij baan. Ik heb hem snel ingehaald en voor het volgende rondje ben ik er echt even voor gaan zitten. Overal extra vroeg op het gas en extra laat remmen, dit was tenslotte mijn enige kans op een goeie rondetijd. Dit resulteerde in een rondje 1.38.1, goed voor de 10e plek in de Supercup 600 A! Ik had nooit gedacht dat ik me zo goed zou kunnen kwalificeren in deze toch best snelle klasse.

Nadat de motor enigzins was afgekoeld (het was zelfs nog warmer dan vorig weekend) hebben we de kapotte waterslang er weer afgehaald om toch rond te vragen naar een nieuwe. Gelukkig mochten we van Martin Hoogenraad, wiens blok helaas was vastgelopen, de waterslang gebruiken voor de racedag. Dat scheelde een zorg en ‘s avonds konden we weer gezellig de paddock rond, uiteindelijk kwamen we bij familie van Ooijen te zitten. Iedereen bleek overigens net zo verbaasd over mijn grote vorderingen als ik zelf ;)

Zondagochtend werden we gewekt door een hevige regenbui, dat was niet de bedoeling.. Het ging niet heel lang door, maar een half uur voor mijn race was de baan nog goed nat dus we kozen voor regenbanden. Normaal moet iedereen altijd opstellen in het parc ferme voor we de baan op mogen, dit keer mocht je ook vanuit je pitbox starten als je die had. We moesten zo’n 10 minuten langer wachten omdat er nog iets op de baan lag, en in die tijd droogde de baan ineens snel op. De mensen met een pitbox konden dus mooi nog even snel banden wisselen, terwijl de rest van ons daar geen spullen voor in de buurt had. Wel een beetje jammer.
Onder het wachten merkte ik ook op dat de spanning van de motor opeens terug begon te lopen, hij laadde zichzelf weer niet op.. Ik heb snel de datalogging uitgezet op de hoop dat ik dan de race uit zou kunnen rijden, dat bleek gelukkig ook genoeg. Toen mochten we eindelijk beginnen, mijn start was niet super en in plaats van 10e kwam ik als 20e door na de eerste ronde. Samen met Daniel Vermaas, bij wie ik afgelopen oktober op Alès nog vol bewondering stond te kijken om hoe hard ‘ie ging, die ook een wat mindere start had, ben ik door een aantal groepjes heen gereden (of eigenlijk er buitenom in mijn favoriete linkerbocht). Tot ik uiteindelijk op de 10e plek reed met Daniel en Tjalling Elzinga dicht achter me. Met nog 3 ronden te gaan raakte mijn achterband toch echt op door de bijna volledig droge baan, en begon ontzettend veel te glijden. Hierdoor kwamen Daniel en Tjalling, beiden gestart op normale banden, me voorbij. Ik kon niks anders dan ze laten gaan en de race op safe uitrijden, zo kwam ik als 12e over de finish!
Het resultaat van de eerste race was dus super, maar voor de tweede moest het spanningsprobleem wel opgelost zijn. Na wat doormeten bleek het niet weer de spoel te zijn maar de spanningsregelaar/gelijkrichter, wij dachten gelijk aan de motor van Martin Hoogenraad en gelukkig mochten van hem de spanningsregelaar lenen. Heel erg bedankt Martin!

De tweede race had ik er echt zin in, het was nu wel gewoon droog dus de bandenkeuze was makkelijk. Maar al voor ik op m’n motor zat ging het fout, ik wou door m’n hurken gaan, maar ik kreeg zo’n erge pijnscheut door mijn rechterknie dat ik voor ik het wist weer rechtop stond. Ik had al eerder een beetje last van m’n knie gehad maar dat voelde meer als spierpijn, niet noemenswaardig dus. Nu deed het opeens constant pijn, het werd erger als ik m’n knie boog, en als ik daarbij ook nog kracht ging zetten (wat helaas moet op een motor) werd het helemaal leuk. Zodoende was ik tijdens de opwarmronde, en vooral in de 3 lange rechterbochten, bang dat ik de race niet uit zou kunnen rijden. Maar aan het eind van dat rondje begon de adrenaline te werken en was ik geconcentreerd op hele andere dingen dan mijn knie.

Mijn start was dit keer weer niet super, in de eerste bocht verloor ik ook nog een plekje maar daarna was ik wakker en in de volgende bocht pakte ik ‘m weer terug. Na een paar ronden reed ik in een groep met Kevin van der Gulik, een oude bekende van Ledenon en Val de Vienne, en nog 2 anderen. Ik wist naar voren te rijden en een gat te dichten naar 2 rijders voor ons, de eerste kon ik vrij gemakkelijk inhalen maar de tweede duurde even. Ondertussen had ik onbewust van de pijn een gat in m’n lip gebeten, en toen ik dat doorhad begon ik mijn knie weer echt te voelen. Hierdoor kon ik door de rechterbochten niet genoeg snelheid houden om er in de linker voorbij te gaan, ik moest dus wat anders verzinnen. Voor ik daar de kans voor kreeg werd ik door een vrij lompe inhaalactie zo erg aan de kant gezet dat er zelfs nog een tweede rijder (Kevin) langs kwam. Nu zag het er voor mij een stuk minder goed uit. Ik kon nog net bij blijven, maar verloor zoveel bij iedere rechterbocht dat de laatste twee rijders in het groepje ook langskwamen. Met nog twee rondjes te gaan heb ik echt mijn best gedaan om een plek terug te pakken maar het ging niet meer, m’n knie deed zo ontzettend veel pijn. Ik heb er nog heel even over gedacht om te stoppen, en als het 4 rondes waren geweest had ik het gedaan, maar ik vond het toch wel zonde om die laatste 2 rondjes niet uit te rijden. Uiteindelijk ben ik 18e geworden, niet slecht, maar ik was natuurlijk veel liever 13e geweest vooraan ons groepje.
Ik vond het ondanks m’n knie zeker een geslaagd weekend, mijn rondetijd met een seconde verbeterd en de races waren erg leuk met mooie gevechten, dit was weer eens wat anders dan alsmaar voorbij gevlogen worden op het rechte eind.

 Hopelijk kan ik deze stijgende lijn blijven vasthouden en misschien wel in de punten rijden met de volgende race van de 3D Cup. Deze is pas over 5 weken, op Spa Francorchamps, een erg lang circuit waar ik nog wat meer nadeel zal hebben dan normaal van mijn mindere vermogen, maar dan zal ik maar extra veel goed moeten maken in de bochten ;)

Tussendoor zal ik nog een 3-daagse training bij The Race Academy volgen, het plan is om daar te werken aan mijn rechterbochten, te leren rijden met achterrem en hoe om te gaan met glijden. Op Oschersleben heb ik gemerkt dat een bocht naar rechts insturen vrij lastig is als je achterwiel nog schuin rechts achter je voorwiel staat, dus het glijden zelf is geen probleem, maar hoe ik dat achterwiel op het juiste moment op de juiste plek moet krijgen is me een raadsel.
Overigens zal INS Racing Team dan voor het eerst sinds 2007 weer eens in de originele formatie verschijnen, mijn broertje Ivar gaat ook mee en zal de training rijden op de Aprilia RS 250 waar ik afgelopen oktober mijn eerste meters op maakte.
We zijn inmiddels ook langs een sportarts geweest voor m’n knie, het is gelukkig niks ernstigs en ik kan ermee doorrijden zonder dat er echt iets stuk gaat, maar ik kan er nog maanden last van hebben. Dat wordt dus goeie pijnstillers vinden, en zo min mogelijk belasten naast het racen. Wat nog moeilijk zal worden, want ik zal toch echt conditietraining moeten blijven doen.. Anders kan ik wel rijden maar ben ik halverwege de race doodop. Toch nog lastig dus, ookal is het niks ernstigs. Over 2 weken op Alès zullen we zien hoeveel last ik er echt van blijf hebben, hopelijk valt het me

Terug naar het nieuwsoverzicht